هنرکده روناک
ادبی-هنری
سخنی با یاران مهربان
درود برشما مهربانان
بنده حقیر این وبلاگ را در قالب هنری – ادبی ارائه کردم که امیدوارم مورد قبول و توجه دوستان عزیز قرار بگیرد. البته اینکه این نام را انتخاب کردم صرفاً از احساسات درونی سرچشمه گرفته و خدایی ناخواسته حمل برجسارت به ساحت دوستان نیست که دوستان فکرکنند که بنده حقیر میخواهم خودی نشان بدهم ودرضمن یدک کشیدن این القاب برای این حقیر بسیار سنگین است. چرا که بقول شاعر : ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید هم مگر لطف شما پیش نهد گامی چند
آری به راستی که مگر لطف شما گرامیان کارساز گردد. ((روناک)) در نخستین گامها ، کودک وار و بی تجربه، گم در ندانسته ها ست و سخت محتاج همبستگی و راهنمایی شما یاران همراه ...امید آنکه با کلام پرمحبت خودچراغ راهی باشید بسوی سرسبز شدن کلبه ((روناک)) .
روناک همیشه چشم براه محبتهای شماست.
ماعاشق فهم و ادب و معرفتیم ماخاک قدوم هرچه زیبا صفتیم
از زشتی کردار دگرخسته شدیم محتاج دو پیمانه می معرفتیم
باتشکر: مرادی
بسم الله الرحمن الرحیم
پاکترین ستایش بی پایان، آفریدگار جهان را سزاست که آدمیان را در آغاز و انجام به گونه ای نیک آراست و با طرح الفت در میان افراد بشر، خشنودی خود را در گرد همائی آنان رهنمون ساخته است. سپاس شایان بروان پاک پیامبر عظیم الشأن اسلام حضرت محمد مصطفی (ص) و خاندان نیکوکارش و برگزیدگان خوشرفتار آن سرور که در راه تکمیل معارف و تهذیب اخلاق جهانیان، کامکاری و پیروزی امت را به مهرورزی و مهربانی ، دلدادگی و دلستانی ، یگانگی و به هم پیوستگی ، برادری و دوستداری سفارش فرموده است.
درود فراوان به گوینده ی "سلونی قبل ان تفقدونی" امیرالمونین حضرت علی(ع) که حقیقت بشردوستیش از اعماق دل آتش گونه اش زبانه کشیده، فصاحت و بلاغتش سرآمد جمله عالمیان است .
تو ای هستی بخش فنا ناپذیر ! ما را بدان راه میدار که با تن و جانی اندیشمند به نیک و بد این جهان شناسانده ، با گوش شنوا و دل آگاه ، پایگاه بلند را از پست باز شناخته و به فرّ دانایی ، عظمت مقام انسانی خود را باز یافته ،در راه جلب قلوب انسانهای مهرآئین و گرامی داشتن مردم مهرآفرین سرزمین خویش و دیگر سرزمینهای جهان کامیاب بوده و آنی از مراعات نفس خویش غافل نمانیم و دست از آلایش ما و من بشوئیم.
با آشنایی به مصالح فردی و اجتماعی ، در این دنیای نادانی و سرگشتگی ، در خوشیهای ناپایدار این جهان غوطه ور نشده ، راه رستگاری و امان تنها در عشق و طاعت تو و محبت بندگانت بجوئیم .
تو ای دادار دادگر! فهم و ادراک ما را به نور جمال خود افزون ساز تا به تاب بینائی در سایه ی خوشبینی و نیک اندیشی، تواضع و سخاوت ، رحمت و عدل ، به ارزش معنوی زندگی با دوستان شناسانده شده ، در پناه اتحادی مقدس، به رشته مهر و محبت چنگ در زده ؛ با بیزاری از بدان و بدکاران از سفاهت سفیهان و بی اعتنائی توانگران و شرّ پلیدان و نااهلان مصون و محفوظ مانده و هماره با یکدیگر پیوند دوستی استوار داریم.
تو ای مددکار یگانه! پرده های ظلمانی ریا و تزویر را از برابر دیدگان ما بکنار زن و تیرگیهای زندگی ما را بزدا، تا زبون نفس اماره نگشته ، از ورطه ی مناعت به وادی مذلّت نیفتاده و از هر آن چیزیکه افراد همنوع را از دوستی با ما بیزار میسازد و دل دوستان را میشکند و یا انگیزه ی تجاوز و تعدی به حقوق و حریم اجتماع میگردد ایمن بمانیم.
تو ای ذات سرمدی! همانگونه که با توانائی غیرقابل وصف در بین جهانیان طرح الفت می ریزی، به کرم بی منتهایت امید موفقیت را با اعتقاد به امکان دوستیابی و دوستداری در قلوب ما ابدی ساز ، تا همگی شادمانه به دنیای محبت و صفا گام نهاده و به گلشن دوستی راه یافته ،خود در قلبی جای گزیده و دیگری را در دل خود راه داده، از ثمرات و نتایج چنین کردار نیکو ( که خواست و رضای ترا نیز متضمّن است ) بهره بگیریم. آمین یارب العالمین
این صدا به قیامت بلند خواهد شد
ديوار
زخم شب مي شد كبود.
در بياباني كه من بودم
نه پر مرغي هواي صاف را مي سود
نه صداي پاي من همچون دگر شب ها
ضربه اي بر ضربه مي افزود.
تا بسازم گرد خود ديواره اي سر سخت و پا برجاي،
با خود آوردم ز راهي دور
سنگ هاي سخت و سنگين را برهنه پاي.
ساختم ديوار سنگين بلندي تا بپوشاند
از نگاهم هر چه مي آيد به چشمان پست
و ببندد راه را بر حملة غولان
كه خيالم رنگ هستي را به پيكرهايشان مي بست.
روز و شب ها رفت.
من بجا ماندم در اين سو، شسته ديگر دست از كارم.
نه مرا حسرت به رگ ها مي دوانيد آرزويي خوش
نه خيال رفته ها مي داد آزارم.
ليك پندارم، پس ديوار
نقش هاي تيره مي انگيخت
و به رنگ دود
طرح ها از اهرمن مي ريخت.
تا شبي مانند شب هاي دگر خاموش
بي صدا از پا درآمد پيكر ديوار:
حسرتي با حيرتي آميخت.
(سهراب سپهری)
جایی که عشق حکومت میکند ،میلی برای قدرت وجود ندارد و جایی که قدرت حاکم است عشق کمتر پیدا میشود؛یکی مانع دیگری است . ( کارل یونگ )
اگر خاموش باشی تادیگران به سخنت آرند بهتر که چندان سخن گویی که خاموشت کنند.
( سقراط )
به گرسنگی مردن بهتر که نان فرومایگان خوردن . ( سعدی )
کسانی که دیرقول میدهند معمولاً خوش قول هستند. (ژان ژاک روسو)
کینه و نفرت را به کسانی واگذارید که نمیتوانند دوست بدارند . ( هوگو )
یک حلقه سست زنجیر کافیست تا همه زنجیر را پاره کند. ( پرمودا)
مردبزرگ دیر وعده میدهد امّا زود انجام میدهد. (کنفسیوس)
مروارید را به حراج میگذارند، هیچکس بقدر کافی ندارد، بنابراین خریدار خودش میگردد ( مولانا )
خواستن میسوزاند، توانستن ویران میکند، امّا دانستن آرامش میبخشد . ( رولان بارت)
آنکه درون آرامی داردهمچنان پندار و گفتار و کردار آرامی دارد . ( بودا )
شادمانی در خانه ای است که مهر و محبت در آن مسکن دارد. ( شکسپیر )
عظمت واقعی از آن ِ کسانی است که رنج مردم را کم کنند. ( پاستور )
شعله های بزرگ ناشی از جرقه های کوچک است. ( دانته )
اگر خطا رفتی از بازگشت هراسی نداشته باش . (کنفوسیوس)
روزگار همه درها را بروی بردباران خواهد گشود. ( ضرب المثل چینی )
خداوندا
آنکس که ترا دارد چه ندارد ؟!
و آنکس که ترا ندارد چه دارد ؟! (خواجه عبداله انصاری )
آدمی ساخته پندار خویش است ، فردا همان خواهد شد که امروز می اندیشیده است .
متن زیربر دیواری در شهر بوئنوس آیرس نوشته شده است و توسط " فابیاناریبولدی " تفسیر شده است:
اگر کسی را دوست دارید آزادش بگذارید،اگر به سوی شما بازگشت به خاطر آن است که چنین بایسته بوده است . اگر بازنگشت به خاطر این است که چنین بایسته بوده است.
وقتی کسی با یک انگشت به سوی شخصی اشاره میکندبایستی بداند که سه انگشت دیگرش به سوی خودش اشاره دارد.
( لوئیس نایزر )
ما دو گوش داریم و یک زبان ؛برای اینکه بیشتر از حرف زدن گوش بدهیم . ( دیوژن )
انسان مانند رودخانه است هرچه عمیقتر باشد،آرامتر است ( مونتسیکو )
| Design By : Mihantheme |
